Güzeli seven Rabbim, benim içimi nurlarınla güzelleştir… İçimin güzelliğiyle davranışlarım nurlansın!…
Gözlerimin bakışında Sen olmalı, kirpiğimin ucundaki damlada Sen parlamalısın!… Senin yolunda çalışırken yorulduğum için dinlenmeliyim… rahatım da Senin için olmalı yani… Uykumda Seni sayıklamalıyım… Yollarım Sana gelmeli hep! Dönse dolaşsa yine Seni bulmalı adreslerim!… Hayatımdaki her ciddi adımı Senin için atmalı, yine Senin için koşmalıyım, Senin yolunda…
Affetmeyi seven Rabbim, affedilmenin huzurunu yaşattır bana… Günahkar kulunun tek tesellisi; Senin huzurunda af dilerken, süzülen gözyaşlarıdır… Bunca günahıma rağmen, beni bir nebze rahatlatan; tövbe etmeyi nasip eden Rabbimin, kullarını affetmeyi sevmesidir…
Senden koparma beni! Sensiz bırakma kalbimi… Senden uzak kalınca; öyle aciz, öyle çaresizim ki… Seninleyken huzurum dorukta; sanki her şey, her güzel şey benim, tüm mutluluklar benimle… Dünyanın tüm çiçeklerini koklasam, Sana dua ederkenki huzuru yine bulamam…
En güzel sözleri kullansam Senin için, hep Seni söylesem konuştuğumda; Seni anlatmaya yine doyamam!… Dostlarını sevsem; kalplerinde Sen yaşıyorsun diye… Tüm yarattıklarına ibretle baksam; Seni hatırlatıyor diye… İçimdeki sevgiye dair ne varsa yapsam; Seni sevmeye yine doyamam!…
Kulunu affeder misin Rabbim; beni Sana adasam?!…
Güzeli seven güzel! Sana feda edeceğim güzellikler ver!…

******

Cehalet denen muzır varlığın yerde yeri yok ama gelin görün ki başlarda taht kurup oturan da o.

Gül Efendim,

Sonsuz selam, sonsuz salat, sonsuz muhabbet  ve ihtiram sana.

Elimin müjdesi, dilimin muştusu,

Gönlümün hakikat ruhu, ufkumun kahramanı, dünyamın zimamdarı,

Hilkaten fatiham, Nübüvveten hatimem, ezelen ve ebeden Efendim.

Varoluş varlığım, gül çağında gül ıtırım

Gül Efendim.

Canların cananı, güllerin gül istanı,

Sonsuzluk aşkımın nur-u ummanı, gönül dünyamın mihveri,

Hayat eksenimin odağı, en mühim nokta-i nazarım,

Her halükarda başvuru kaynağım, rehberi furkanım,

Yegane sığınağım, barınağım ve limanım,

Gül Efendim.

Tesellim, bahar iklimim,

Hayatıma hayat sunan biricik modelim,

İnsanlığın iftihar tablosu Hazreti Peygamberim,

Âlemlere rahmet olarak gönderilen,

İnsanlığa armağan olarak vazifelendirilen,

İlâhi ikramım, canım, cananım,

İnsanlığa, insanlığı ve imanı soluklayan muhbir-i sadıkım

Gül Efendim.

Teri gül kokan, gönlü gül kokan, ömrü gül kokan,

Gül Efendim.

Tebliğden önce temsil gücüm,

Korkutmayan, ürkütmeyen, nefret ettirmeyen, sevdirenim,

Zorlaştırmayan, kolaylaştıran, iyilikle, güzellikle davrananım,

İnsanlık âlemine nümune-i imtisalim,

Muhabbetiyle, hoşgörüsüyle, yaklaşımıyla,

Eşsiz özellik ve güzelliğiyle yaşayan Kur’ân’ım,

Gül Efendim.

Başlara baş, kalplere ilaç, ruhlara ışık ve ufuk,

Rengime renk, çizgime çizgi, ölçüme ölçü,

Renk, renk, huy, huy, çizgi, çizgi, yol, yol izdüşümler halinde,

İçimde, metafizik yönümde yaşayanım,

Gül Efendim.

Ahengim, rengim, özümde biçimlenen irfanım,

Hayat seyrimin fethi, damarlarında dolaşan imanım.

Kafa, kalp ve ruh bütünlüğümde şekillenen Sultanım,

Beni nice ümitlerle hülyalandıran hayalim, gerçeğim,

Düşüm, gülüşüm.

Gül Efendim.

Gecelerimin ışığı dolunayım, gül baharım,

Nazenin fidanlarımın üstünde çiçek çiçek açıverenim,

Şafak serinliğimi, bakış derinliğimi dupduru sularıyla yıkayanım,

Kutlu zaman dilimim, ölümsüz bahar atmosferim,

Sevgi oymağımda sevincim, sevgilim,

Hiç başımı yastığımdan kaldırmadan, gözümü kırpmadan,

Asırlarca sürüp gitmesini istediğim tatlı rüyam,

Misk-i anberim, solmayan boyam,

Dimağımda elvan elvan lezzetim, izzetim, şerefim,

Gül Efendim.

Ahmedim, Mahmudum, Muhammedim,

Halık-ı Yezdanımdan, Sultan-ı Müeyyedim.

Gül Efendim.

Hayatımın siyeri, vasfımın şemaili,

Yakınlığına yakınlığımın ifadesi hilyem,

Şanına layık mi’racım, namına layık mesnevim,

Terennümlerim üzerine bestelenmiş ilahim,

Kağıt kağıt, kalem kalem, kitap kitap, söze layık, kelama layık,

Aşkım, vecdim, muhabbetim,

Gül Efendim.

Gönlümün gülü, sinemin sünbülü,

Yüreğimin bülbülü, derdimin dermanı, ruhumun fermanı,

Nazlı ve nazenin gözbebeğim, nur-u dilaram,

Andelib-i Zişanım, sevda iklimim, güzel kokan mevsimim,

Rahman ve Rahimin kudretiyle, İbrahimce, Ahmedi nefesli yarim,

Gül Efendim.

Güneşim, yıldızım, ışığım,

Medine’deki nurum, ak kalbime Banu Cihanım,

Güçsüzlüğümün gücü, çaresizliğimin çaresi, şanım,

Gül Efendim.

Sonsuz selam, sonsuz salat, sonsuz muhabbet ve ihtiram sana

Gül Efendim

Gel ey aşk ikliminin Sultanı,

Gel ey güzellik şahikalarımın dolunayı,

Gel ey vefa ve safa göklerinin hilali, cemali,

Gel ey güzellikler ordusunun hakanı, varlık aleminin özü, kemali.

Gel, gel de dağıt şu zulmeti. İkram et, yitirdiğimiz cenneti.

Deriver içimize layık gülleri, sünbülleri,

İtiverme ne olur elinin tersiyle bizleri.

Aklımıza sun akılları, basiretleri,

Gül Efendim.

Gel, kine kilitlenenlerin kilidini kırmak için,

Nefrete odaklananların nefretini ortadan kaldırmak için,

Düşmanlığa sadık kalanların, zavallı ruhların,

Boyunlarındaki zincirleri çözüp açmak için,

Gül Efendim.

Gel, Senin sevginle sevgilerimizi, Senin merhametinle merhametimizi,

Senin şefkatinle şefkatimizi, Senin sinenle sinelerimizi,

Senin muhabbetinle muhabbetimizi,

Senin hoşgörünle hoşgörümüzü

Coştur Efendim, bizleri koştur Efendim

Gül Efendim.

İçimize bir gül, gönlüzüme bir gül, özümüze bir gül,

Gül Efendim.

Sonsuz selam, sonsuz salat, sonsuz muhabbet ve ihtiram sana

Gül Efendim.

Ahmet YETER  1963

DEMEDİM Mİ?         

Demedim mi bu hasret bitirir seni

Ay dolanır gider, yalnız kalırsın

Her gün yeni baştan dağılır, ufalırsın

Demedim mi yüreğim sevme!

İşte ne gözyaşı, ne yemin, ne söz….

Geri dönen hangi güvercinin var?

Senin hangi çiçeğini sakladı bahar?

Demedim mi aklım, inanma!

Bir gün naza çeker kendini demedim mi?

Görmesen zindana döner bu şehir…

Görsen, umursamaz, aldırmaz kafir

Demedim mi gözlerim bakma!

Demedim mi bu ürperten sıcaklık…

Bu taze güzellik kaybolur birgün?

Sonra boşu-boşuna aranır, dövünürsün

Demedim mi ellerim dokunma!

Demedim mi bir gün susar şarkılar

Sesine ses veren rüzgar olur…

istediğin kadar artık bekle dur…

Demedim mi kulağım duyma!

Birgün çıkıp gideceği belliydi

Ayan-beyan belliydi anlayamadın.

Başka bir rüyada şimdi o kadın

Demedim mi kollarım sarma!

Bütün çektiklerim senin yüzünden

Gölge bile geçirmezdin bir zaman üzerinden

Ah! şimdi paramparça oldun binbir yerinden

Demedim mi gururum kırılma!

Yavuz Bülent Bakiler

Hüznümün ortasında bir mahşer, senin acılarından kotarılmış. Yüzün düşüyor gözlerime, çoğalıyor mahşerim. Bir şeyler söylesen, değişir miydi her şey?”

Dua zamanımız;
29 Mart, Perşembe’yi,
30 Mart, Cuma’ya
bağlayan gece, saat 04.00′tür.

fatiha-ı şerife

Hazreti Ali Radıyallahü Anh’ın şahadet yıl dönümü, ruhu için elfâtiha…
Selahaddin Eyyûbî’nin vefat yıl dönümü; ruhu için elfâtiha…
Harun Reşid’in vefat yıl dönümü; ruhu için elfâtiha…
Bediuzzaman Said Nursi Hazretlerinin vefat yıl dönümü; ruhu için elfâtiha…
Çanakkale şehitlerinin ruhları için elfâtiha…

DUAMIZ

Ey bilinen bilinmeyen bütün azîmlerden daha azametli olan Azîm,
Ey akla gelen gelmeyen bilcümle kerem sahiplerinden daha keremli olan Kerîm,
Ey tasavvur edilen ve edilmeyen tüm merhametlilerden daha rahmetli olan Rahîm,
Ey mümkün olan ve olmayan bütün hikmet sahiplerinden daha hikmetli olan Hakîm,
Ey bütün derin ilim sahiplerinden sonsuz derecede daha ihatalı ilim sahibi olan Alîm,
Ey her yaratılandan daha önce var olan, varlığı zamanları aşan Kadîm,
Ey mümkün ve mutasavver bütün büyüklerden daha büyük olan Kebîr,
Ey görünen görünmeyen celâl ve haşmet sahiplerinden daha yüce olan Celîl,
Ey tanınan tanınmayan bütün izzet sahiplerinden daha âlî olan Azîz,
Ey gelen geçen bütün lütuf ve güzel davranış sahiplerinden daha lütufkâr olan Lâtif,
Sen aczden ve şerikten, kusurdan münezzeh ve mukaddessin. Senden başka ilâh yok ki, bize imdad etsin. Elaman elaman! Bizi azap ateşinden ve cehennemden kurtar.

Kainatın Efendisi’nin dilinden dua…
Ey Rabbim!
Acizlikten, tembellikten, korkaklıktan cimrilikten, eli kolu dökülür derecede takatsizlikten kasvetten, gafletten, zilletten, azlıktan, meskenetten sana sığınırım. Fakirlikten, küfürden, fısktan, şekavetten, nifaktan, yaptığını insanların duyması ve medh etmeleri için yapmaktan, riyâdan, sana sığınırım. Sağırlıktan, dilsizlikten, delilikten, cüzzamdan, abraslıktan ve kötü hastalıklardan sana sığınırım.”

Zannın bazısı günah sayılmıştır: “Ey mü’minler! Zannın bir çoğundan sakının. Çünkü zannın bazısı günahtır.” (Hucûrât, 49/12) âyeti, bunun delilidir. Bu anlamda zan, iyice bilmeden tahmine göre konuşmak, fikir yürütmek ve bilgi vermektir ki “Ahirete iman etmeyenler meleklere dişi isimler veriyorlar. Onların bu hususta bir bilgileri yoktur, sadece zanna uyuyorlar, zan ise hakikat namına hiçbir şey ifade etmez.” (Necm,53/27-28) âyeti bu gerçeği ifade etmektedir.

“Ey mü’minler! Size fâsık biri bir haber getirirse, onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeyerek bir topluluğa karşı kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz.” (Hucûrât, 49/6) âyeti ve “Zandan sakının çünkü zan, sözlerin en yalanıdır…” “Kişiye, her duyduğu şeyi (aslını araştırmadan, doğru olup olmadığını kesin olarak bilmeden) konuşması / başkalarına anlatması günah olarak yeter” hadisleri zanla hareket etmenin günah olduğunu, zandan kaçınılması gerektiğini ifade etmektedir.

Ancak fert ve toplumların zararına olmayan, hayra ve iyiliğe yönelik iyi zan (hüsnü zan) bu hükümlere dahil değildir. Mesela müslüman olduğu zannıyla ölen bir insanın cenaze namazının kılınması, onun müslüman mezarlığına defnedilmesi; kıbleyi bilmeyen kimsenin araştırma sonucu tahmin ettiği cihete yönelerek namaz kılması, besmele çekilerek kesildiğini görmediği bir hayvanın etini “Müslüman, Allah’ın adını anarak kesmiştir” diyerek yemesi, bir insanda görülen olumsuz bir davranışı iyiye yorması bu tür zandır.

Peygamberimiz (asv), “Hüsnü zan güzel ibadetlerden biridir”, “Başkası hakkında bana kötü bilgi getirmeyin; ben yanınıza hakkınızda iyi düşünerek selim bir kalple gelmek isterim” buyurarak, hüsn-ü zannın esas olduğunu belirtmiştir.
Hakkında hüsnü zan beslenmeye en layık şüphesiz Yüce Yaratıcıdır. Hadis-i Kudsi’de buyurur: “Ben kulumun zannı üzereyim. Bana karşı hayırlı zan’da bulunsun.” Sonra sırasıyla peygamberler ve veli kullar hakkında iyi düşünmek kişi için menfaatlidir.

Benzerlikler Yanıltır
“Bir adam baltasını kaybetmişti; onu komşunun oğlunun çaldığını sanıyordu. Onun hareketlerine gelişine gidişine bakıyordu. Her şey onun balta hırsızı olduğunu gösteriyordu. Yüzü de balta hırsızına benziyordu. Ancak adam bir gün baltasını bir çukurda unutulmuş buldu. Ertesi gün komşu çocuğunu gördü. Çocuğun hiçbir hareketi balta hırsızına benzemiyordu. Görünüşü de balta hırsızı gibi değildi.

İnsan iki şey arasında bazı benzerlikler bulunca, bu iki şeyden birinde doğru bulduğu şeyi öbürüne de kolayca yakıştırır (Decartes). Oysa ki benzerlikler yanıltabilir. İkisi de mantardır ama zehirlisiyle zehirsizini ayırt edebilmek gerek… Bazen saflık kurnazlığın en incelmiş şeklidir… Bazen bir küçük zan bazen çağrışımla benzerlikler yanıltır… Bir çiçek zehirlidir diye, bütün çiçeklerden nefret mi edilmeli?… Değerlendirmede dikkatli olmalı… Tıp aleminde teşhis hatalarının çoğu dikkatsizlikten doğar. Bir hastalığın belirtisi başka bir hastalığında belirtisidir. Benzerlikler yanıltır…

Peşin ve kesin yargılarımız var. Bu nedenle gözü kör, kulağı sağır eden bir dikkatsizlikle açık gerçeğe rağmen yanlışı sürdürürüz…

Bir gün Peygamber Efendimiz (sav) ashabıyla otururken, huzuruna bal getirilmiş. Hz Peygamber orada bulunanlara “Bu nedir?” diye sorduğunda herkes ‘Baldır Allah’ın Rasulü’ demiş. Hz. Ali ise ancak tattıktan sonra ‘Baldır’ cevabını vermiş. Bu durum peygamberimizin hoşuna gitmiş ve ‘Doğrusunu Ali söyledi’ buyurmuştur.” (Kemal Ural; Küçük Şey Yoktur)

İnsan; bilgi noksanlığından, dikkatsizlikten, ön yargılarından, bir şeyin bütününü görememesinden, olaylara olumsuz ve insafsız bakışından vd. kaynaklanan sebeplerle yanlış zanlara kapılabilir. Bu durumda da hüküm vereceği meselede yanılır.

Yüce Allah, İsra Suresinin 36. âyetinde Peygamberimiz Hz. Muhammed’e (sav) ve her mü’mine hitâben: “İyice bilmediğin şeyin ardına düşme, zanla hareket etme, bilmediğin konularda konuşma” buyurarak bir yasak koymakta ve bunun gerekçesini de şöyle bildirmektedir. “Çünkü göz, kulak ve kalp bunların hepsi yaptıklarından; göz gördüğünden, kulak duyduğundan, kalp azminden, düşündüğünden, bunların kötü olanlarından sorumludur ve ahirette sorgulanacaktır.

Nefsinden uzaklaş, dışarı çık, mülkünden ayrıl. Her şeyi Cenab-ı Allah’a teslim et. Kalp kapısında kapıcı ol. Cenab-ı Hakk’ın gir dediği yere gir, çık dediği yerden çık.Kalbinden çıkan hevayı bir daha oraya sokma. Hevayı kalpten çıkarmak ona uymamakla olur. Onu kalbe sokmak da onu takip etmek ve ona uymakla olur. Öyleyse Cenab-ı Allah’ın iradesinden başka iradeyi kalbine getirme. Diğer her şey kuru bir temenniden ibarettir. Orası ahmaklar vadisidir. Ölümün, helâkın, Allah’ın gözünden düşmen , perde arkasında kalman hepsi oradadır. Allah’ın emrini her zaman koru, yasağından her an uzak dur. Güç ve Kuvveti yalnız O’na ver. Mahlukatından hiç birini O’na ortak etme. Senin iradeni, hevanı şehvetini, hepsini o yarattı. Artık kendi başına iradede bulunma, hevana tabi olma, Şehvetinin peşine düşme; yoksa müşrik olursun. Allah Teâla şöyle buyurmuştur: “Kim Allah’a kavuşmak isterse iyi işler yapsın; Rabbine ibadette kimseyi O’na ortak etmesin.” (Kehf suresi, 18/110)Şirk sadece putlara tapmak değildir. O aynı zamanda hevaya uyman, dünya ve ahiretten Allah’ın yanına bir şeyi koymandır da, O’ndan başkasına meyledersen O’na şirk koşmuş olursun. Sakın, başkasına meyletme. Allah’tan kork; emin olma.Gözünü aç; gafil olup rahata dalma. Kendine hiçbir hal ve makam nisbet etme. Bunlardan hiçbir şeyi iddia etme. Eğer sana bir makam verilir veyahut bir sırre mazhar olursan bunu kimseye söyleme.